เนื้อเพลง แค่...หายไป (Gone) - Tilly Bird
ศิลปิน: Tilly Birds
เพลง: แค่...หายไป (Gone)
(ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม)
ฉันมีเรื่องอยากบอก ฉันเพิ่งเสียใครมา
ไม่ต้องปลอบฉันหรอก ไม่นานคงหายดี
เข็มนาฬิกาบอก ว่าฉันต้องเดินต่อ
แต่ทำไม ฉันยังติดอยู่ตรงนี้
ไม่เคยทำได้สักที ที่ฉันจะสะกดคำว่าลืม
ยิ่งไม่คิด ไม่คิด ก็ยิ่งคิดถึงเธอ ฉันยังฝันถึงภาพเดิม ๆ
นานเท่าไร เท่าไร ก็ยังไม่นานพอ
ขอวิธีให้เธอหายไป หากตัวฉันยังอยู่
เธอคงไม่มีวันหายไป
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
แล้วเมื่อไหร่ ฉันจะได้เริ่มใหม่
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
แล้วเมื่อไหร่ ทึ่เธอจะหายไป
อ้อนวอน นาฬิกา ช่วยเดินถอยหลังไป
ให้ฉันได้เริ่มใหม่ จะได้ไม่พบเธอ
อยากสลับ อยากสลับ ภาพความทรงจำของฉันกับใครได้บ้าง
อยากจะกลับ อยากจะกลับไปในวันวาน ในช่วงเวลาที่
ฉันไม่เคยรู้จักเธอ ฝันไม่เคยเป็นภาพเธอ
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
ยิ่งไม่คิด ไม่คิด ก็ยิ่งคิดถึงเธอ
ฉันยังฝัน ถึงภาพเดิม ๆ
นานเท่าไร เท่าไร ก็ยังไม่นานพอ ขอวิธีให้เธอหายไป
หากตัวฉันยังอยู่ เธอคงไม่มีวันหายไป
ยิ่งไม่คิด ไม่คิด ก็ยิ่งคิดถึงเธอ
ฉันยังฝัน ถึงภาพเดิมๆ
นานเท่าไร เท่าไร ก็ยังไม่นานพอ
ขอวิธีให้เธอหายไป
หากว่าเธอยังอยู่
ฉันนี่ล่ะ ที่จะหาย ไป
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
แล้วเมื่อไหร่ ฉันจะได้เริ่มใหม่
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
แล้วเมื่อไหร่ ทึ่เธอจะหายไป
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
แล้วเมื่อไหร่ ฉันจะได้เริ่มใหม่
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
ยิ่งตั้งใจ ยิ่งไม่ลืม
แล้วเมื่อไหร่ ที่เธอจะหาย
เนื้อเพลง "แค่...หายไป (Gone)" จากศิลปิน Tilly Birds เป็นบทเพลงป็อปร็อกที่ถ่ายทอดอารมณ์ความเจ็บปวดและความว้าวุ่นใจของคนที่เพิ่งสูญเสียความรักได้อย่างลึกซึ้ง เนื้อหาของเพลงเน้นย้ำถึงสภาวะทางจิตใจที่ย้อนย้อนศร ยิ่งพยายามบังคับตัวเองให้ลืมเท่าไร ภาพความทรงจำและอดีตเดิมๆ ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมาเท่านั้น จนกลายเป็นความรู้สึกติดหล่มที่ไม่สามารถก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้ตามที่เวลาบังคับ
ในอีกแง่หนึ่ง บทเพลงนี้สะท้อนความสิ้นหวังและความเหนื่อยล้าจากการหลบหนีความทรงจำ โดยมีการอ้อนวอนขอเข็มนาฬิกาให้หมุนกลับ หรือแม้กระทั่งอยากแลกเปลี่ยนความทรงจำกับผู้อื่นเพื่อไม่ต้องเจ็บปวด จุดพีคของเพลงแสดงถึงความทรมานจนถึงขั้นรู้สึกว่า หากการทำให้เขาหายไปจากใจเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ทางเดียวที่จะจบความรู้สึกนี้ได้อาจเป็นการหายไปของตัวเราเอง ซึ่งถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงและท่วงทำนองอันเป็นเอกลักษณ์ของวงได้อย่างอารมณ์ดิ่งและเข้าถึงง่าย